Op spokenjacht
in Nova Scotia

David Rotting Bronkhorst

Het is niet moeilijk om in Nova Scotia, Canada, op spokenjacht te gaan. De ondoden en klopgeesten vliegen je hier letterlijk om de oren. En dat alles temidden van een overweldigend natuurlandschap dat niet zou misstaan in de boeken van horrorschrijver Stephen King.

Voor een beetje spokenjacht in Nova Scotia heb je eigenlijk niet heel veel nodig. Huur een auto en volg de Cabot Trail: een prachtige route van 296 kilometer, die je langs gigantische bossen en ruwe kliffen voert. Gegarandeerd dat je tijdens deze tocht een aantal geesten tegenkomt.
Tijdens mijn eerste overnachting is het meteen raak. De herberg Normaway Inn (foto links) staat midden in de bossen van de Margaree River Valley. Het is een goede plek om forel te vissen. Door de hevige sneeuw die hier 's winters valt, raakt de plek gesoleerd van de rest van de wereld. Tegenwoordig overwinteren de meeste mensen elders. Vroeger had je hier gevallen van 'cabinfever': een toestand waarin mensen door totale isolatie langzaam maar zeker gek werden en elkaar vervolgens de hersens insloegen met een houthakkersbijl. Nu hebben de achterblijvers internet.
Buiten is het pikkedonker. Het haardvuur in de eetzaal knettert en David Mac Donald, eigenaar van de herberg, vermaakt zijn gasten met sterke verhalen. 'Als je hier gaat vissen moet je niet vreemd opkijken als opeens de duivel achter een boom vandaan springt. Mijn grootvader heeft veertig jaar geleden nog met hem geworsteld.'
Mac Donald lacht hard. De gasten lachen beleefd mee. Het eten wordt opgediend. Echte Canadese 'homecooking' met verse zalm uit de Atlantische Oceaan, havermoutbrood en kammosselen. Het ruikt uitstekend maar zowel de borden als het eten zijn ijskoud. Mac Donald drukt verbaasd zijn vinger in de vis om zichzelf ervan te overtuigen dat het koud is. 'We hebben een klein probleem in de keuken,' zegt Mac Donald en laat de borden van tafel halen. Er wordt gemord door de hongerige gasten maar een nieuwe ronde whisky zorgt ervoor dat de gemoederen gauw bedaren. Een halfuur later komt de kokkin de eetkamer binnen, haar ogen rood van het huilen. 'We hebben last van een geest in de keuken,' zegt Mac Donald bloedserieus. 'Hij pest ons. Alles wat we heet opschepen is binnen een seconde koud.'
De kokkin geeft het op en iedereen geniet even later van een toch wel smakelijk halflauw maal. Het bizarre voorval is snel vergeten wanneer tijdens het natafelen een folkzanger verzoeknummers zingt en er nog meer whisky wordt geschonken.
'Het beste is om je niet teveel van geesten aan te trekken,' vertrouwt Mac Donald mij toe. Het haardvuur dooft langzaam uit en de houten trappen van de herberg kraken. Niemand doet die nacht een oog dicht, bang om koude adem van een geest in hun nek te voelen. Het hoort er allemaal bij in Nova Scotia.

De volgende morgen (foto links, blik uit het raam van de Normaway Inn) lossen mijn nachtmerries samen met de ochtendnevelen op in de opkomende zon. De Cabot Trail brengt mij langs eenzame huizen, verkeersborden die waarschuwen voor zwarte beren en 'mooses', om uiteindelijk uit te komen bij het vissersdorp Lunenberg. Nauwe straatjes vol kleurige houten huizen die er nog net zo uitzien als in 1753. Het is alsof je een oud gotisch griezelverhaal bent binnengelopen. Op een oude galgenheuvel staat de Lunenberg Academy (foto onder), een groot rood schoolgebouw waar kinderen vrolijk tikkertje spelen. Tussen eeuwenoude grafstenen, want de grond rondom het schoolgebouw doet dienst als begraafplaats. Het is pauze en Abby Jesome, lerares op de Academy, eet een zalmsandwich bij de ingang. 'Er zit een stel geesten in de kelder waar de toiletten zijn, ze knijpen de kinderen en laten ze schrikken met rare geluiden,' vertelt Abby. 'Daarom hebben we laatst een buddy-systeem met walkie talkies ingevoerd. Zo weten we altijd waar de kinderen zijn en kunnen ze ons oproepen als er iets misgaat.' Mensen die hier wonen gaan eigenlijk heel praktisch met geesten om, dat zijn zij zo gewend. Zo hebben veel huizen twee voordeuren zodat de duivel niet weet hoe hij binnen moet komen. Vroeger werden jongens als meisjes gekleed en hadden familieleden vaak dezelfde naam om geesten te verwarren. Als een zeeman zonder hoofd de straten onveilig maakt, blijf je gewoon binnen. Spoken zijn 'no big deal'.
De zeewind heeft vrij spel in het dorp, een oud houten zeilschip vaart de haven binnen met de visvangst van de dag en temidden van een monument voor alle verdronken vissers staat een oud vrouwtje te kijken naar het water. Misschien wacht ze op iemand die nooit is teruggekomen. Het probleem van vergrijzing wint het echter van de spoken in Lunenberg. De jongeren trekken weg, de ouderen blijven achter. De vele kerken staan leeg en de straten zijn stil. Nog even en het is een prachtig spookdorp waar de geesten vrij spel hebben. 'Het is droef maar waar,' besluit Abby wanneer de schoolbel gaat en de kinderen naar binnen rennen om hun lessen te vervolgen.

Zelfs spoken hebben recht op een luxe vakantie. En waar kun je beter ontspannen dan in de beroemde Keltic Lodge (foto links), een merkwaardig houten paleis dat op rosten van Middlehead aan de Atlantische Oceaan staat. Als je de Cabot Trail volgt kom je er vanzelf. Het ziet eruit The Overlook Hotel uit de horrorfilm The Shining. De omringende natuur is zo overweldigend dat het je de adem beneemt. Bij het zien van de pracht weet ik het zeker: er is meer tussen hemel en aarde.
Door een massieve eikenhoutendeur, loop je naar een grote zaal waar een gigantisch haardvuur de ruimte domineert. Aan de muren hangen oude zwart-wit foto's van mensen die je aanstaren vanuit hun lijsten. Een overnachting is hier niet goedkoop maar de geesten zijn erbij inbegrepen.
'We hebben inderdaad een paar gasten die niet hoeven te betalen voor hun verblijf,' zegt Betty Zazinsky, barvrouw van de Keltic Lodge. 'De rijke rubberexploitant Henry Clay Carson liet dit huis bouwen voor zijn zieke vrouw Julia.
'Ze komen terug omdat ze hier gelukkig waren. De geest van Henry zie je vaak alleen op de rotsen staan terwijl zijn ondode vrouw de gasten een bezoekje brengt in de badkamer.'
De meeste gasten lijken het niet zo nauw te nemen op spoken en genieten van het waanzinnige uitzicht op de Atlantische Oceaan terwijl ze nippen van Glen Breton, de lokale whisky. De golven slaan tegen de kliffen terwijl de zon ondergaat.
Geloof het of geloof het niet, spoken zijn hier de normaalste zaak van de wereld. Misschien omdat het hier stil genoeg is om ze te horen en rustig genoeg om ze waar te nemen.
'Ik werk hier al acht jaar,' zegt Betty. 'Ik kijk er echt niet meer van op als deuren spontaan achter mij dichtslaan of de ramen beslaan in hartje zomer. Het is gewoon niet anders. Natuurlijk jagen ze af en toe iemand de stuipen op het lijf, maar over het algemeen zijn ze heel rustig. Eigenlijk is het heel prettig om te bedenken dat er leven is na de dood.'
Het is niet moeilijk jaloers te zijn op spoken die ronddwalen in de prachtige omgeving van Nova Scotia.

Spooklokaties in Nova Scotia

Het is makkelijk om met Air Canada naar Toronto te vliegen en daarna met een binnenlandse vlucht naar Halifax, de hoofdstad van Nova Scotia te gaan. Voor een heuse spokenjacht kun je de Cabot Trail te volgen. Bij de Normaway Inn ,The Keltic Lodge of in het dorpje Lunenberg (foto links: een typisch gebouw uit Lunenberg) maak je de meeste kans op contact met gene zijde. Voor wie dit niet aandurft of wie zich liever richt op levende wezens: beren en walvissen zijn net zo makkelijk te vinden in Nova Scotia, waar de overweldigende natuur de mens (nog) overheerst.

www.aircanada.nl De beste manier om naar Canada te vliegen
www.normaway.com Verblijf en vissen in de Margaree River Valley.
www.signatureresorts.com/keltic/index.html Het houten luxepaleis op de rotsen.
www.gaboteuxtours.com Wandelen langs de pracht van de Cabot Trail.
www.explore.gov.ns.ca/links.html Het vissersdorp Lunenberg belicht.
www.novascotia.com Alles over Nova Scotia netjes op een rij.