Een leuke vondst van Nicholls om de booswichten nu eens in een ander licht te plaatsen. We kennen Orcs enkel als afgrijselijke wezens, geneigd tot het Kwade, waar we als lezer/kijker niets gemeenschappelijks mee hebben. En zoals we in de trilogie van In de Ban van de Ring gezien hebben: je kunt er nooit genoeg van verdelgen.

Het verhaal begint een op dit gevoelsniveau. We ontmoeten kapitein Struyck die met zijn bende, de Veelvraten, die samen met andere groepen een fort aanvallen. De aanval verloopt moeizaam totdat ze bijstand krijgen van een draak. Met zijn verschroeiend vuur zet hij vriend en vijand in vlam zet. "Er hing en geur van geroosterd vuur in de lucht. Het water liep Struyck in de mond".

Hoe dan ook: de orde van de verdediging is doorbroken en de strijd beslist. De Orcs hebben de opdracht van hun koningin een koperen koker te bemachtigen. En dat lukt Struyck en zijn groep. Ze vinden echter ook pellucide, een verdovend middel. Na alle strijd vinden de Orcs dat ze wel een moment verdient hebben. Het gebruik van het middel brengt de groep in een roes. Als ze de dag erna weer bij zinnen komen, weten ze dat ze met hun leven spelen. Brengen ze koker niet op tijd naar hun koningin, is hun leven voorbij. Het misfortuin is echter nog niet voorbij. Ze worden overvallen door kobolden, die de koker weten te bemachtigen. Struyck weet dat ze hun leven verspeeld hebben. Ook al vinden ze koker terug dan nog zal de koningin geen mededong kennen.

Orcs zijn simpele wezens. Strucyk heeft een opdracht, en die zal hij hoe dan ook uitvoeren. De groep gaat op zoek naar de koker, en uiteindelijk naar het geheim dat de koker in zich draagt.