Met veel plezier heb ik de twee vorige delen, Het Verscholen Volk en De Laatste Jacht, gelezen. Harman Nielsen heeft zich in mijn ogen bovenaan de lijst van Nederlandse schrijvers geplaatst met zijn prachtige vertelling over een Aarde in de toekomst. Een Aarde die leeggeroofd is van zijn menselijke bewoners door een ras van slavenhalers. Enkel de zwakkeren werden achtergelaten. Hun bedoeld lot was uit te sterven. Na honderden jaren heeft zich toch weer een menselijke gemeenschap ontwikkeld. Een gemeenschap die in stilte leeft. Het gesproken woord is vervangen door een vingertaal. En nog altijd werpen de mensen steels hun blik naar de hemel.

Er zijn drie aparte gemeenschappen: het Wagenvolk trekt over de vlakten, het Riviervolk bevaart de wateren en het Keldervolk woont in de vernielde steden. In de vorige delen hebben we gezien, dat de mensen nieuwe talenten ontwikkelden. Sterke geestelijke vermogens geven sommigen van hen een enorme potentie. Dit brengt ook nieuw zelfbewustzijn met zich mee, en hiermee ontstaat ook samenhang. En nog veel belangrijker.hoop!

In De Hoge Stad volgen we de bekende hoofdpersonen. Er is een nieuwe dreiging. De Witte Vrouwe roept het Volk naar de stad. Ze is ommuurd, en wie naar binnen gaat komt niet meer naar buiten. Vluchters worden genadeloos opgejaagd. Wie is de Witte Vrouwe, en hoe kan haar roep zo lokkend zijn? Niet iedereen van het Volk accepteert het, en er dreigt een confrontatie. Zal er weer bloed vloeien op Aarde, waar de vrede zo lang geheerst heeft?

Wederom een sprankelend feest van stijl, originaliteit en potische pracht. Nielsen heeft niet enkel een mooi verhaal geschreven, maar hij brengt de lezer ook bij zichzelf en de wereld van nu. Kunst is de projectie van het heden en roept daardoor emotie op. En dat doet dit verhaal. Ik heb het al eerder gezegd: een juweeltje!!!