Voor mij was Het Verscholen Volk van Harman Nielsen het beste verhaal van het afgelopen jaar. Ook internationaal kan deze Nederlandse schrijver gemakkelijk de concurrentie aan. Met een prachtig taalgebruik, oorspronkelijkheid en een zinderende weemoed in zijn verhaal wist hij van het begin tot het eind te boeien. Weet hij dit niveau vast te houden in het vervolg: De Laatste Jacht?

Eerst het verhaal. Honderden jaren geleden heeft een volk van slavenhalers, de Kzan, de Aarde leeggehaald. Alleen de zwakkeren wisten te ontkomen aan de elektronische netten, waarmee deze planeet werd leeggevist. Degenen die overbleven hebben een verborgen bestaan opgebouwd. In het eerste deel leerden we de restanten van de aardse beschaving kennen. Het Wagenvolk dat zwijgzaam over de vlakten trekt. Het Riviervolk en het Keldervolk. Het Keldervolk woont temidden van de overblijfselen van de aardse steden. Verborgen talenten hebben zich ontwikkeld bij deze overlevenden. Talenten waarvan ze zelf zich nauwelijks bewust zijn. In De Laatste Jacht gebeurt iets verschrikkelijks. De aarde heeft al honderden jaren geen doodslag meer gekend. En nu wordt van een hele nederzetting een groot gedeelte van de bewoners uitgemoord. De overlevenden worden als gevangenen weggevoerd door Volk dat uit het Noorden komt. Er is hier maar een antwoord op: bestraffing?! Maar door de hoofden van iedereen blijft die ene vraag spelen: Waarom? En wat willen ze met het Keldervolk! In de zich ontspinnende achtervolging komen de antwoorden al snel.

Harman Nielsen (Kees Glimmerveen) heeft al meerdere titels op zijn naam staan. Hij studeerde astronomie en filosofie. En hij maakt zijn belofte waar. In het begin was ik even bang dat hij zich in zijn stijl zou verliezen. Maar al snel greep dit geweldige verhaal me, en sleurde me mee.