Dit derde deel, Nachtkind, kun je ook lezen als je de twee vorige delen niet gelezen hebt. Het plot is zodanig geschilderd, dat gemis van informatie uit de vorige twee delen niet storend is.

De schrijfstijl en zijn opzet van de verhalen lijkt wel een beetje op die van David Gemmel. Spannende verhalen die recht toe recht aan naar het einde denderen. De hoofdpersonen bij Gemmel riepen wel meer weerklank op bij mij als lezer, dan de Raven doen. De Raven zijn een groep drieste krijgers en magirs. Zij zijn weliswaar huurlingen, maar leggen wel de meetlat van hun persoonlijke overtuiging langs hun opdrachten. In Nachtkind is een van hen in gevaar. Erienne, magir, heeft een dochter genaamd Lyanna. Zij vlucht met haar dochter weg van Dordover; een van de magische scholen. Lyanna heeft ongekende vermogens: de macht van de Ene. De kennis hierover is verloren gegaan, en de Dordoveraanse magirs die proberen deze kennis te ontsluiten doen Lyanna meer kwaad dan goed. Daarom vlucht ze nu naar de mythische Al-Drechar. Zij beoefenen nog de Ene Magie, en Erienne hooptdat ze Lyanna kunnen helpen.

Tegelijkertijd ontspint zich er een jacht op Erienne en haar dochter. Dordover weet van de potentie van Lyanna, en wil die weer graag in hun bezit krijgen. Als een van de Raven in gevaar is, dan snellen de anderen te hulp. De vraag is of dit vermetel groepje opgewassen is tegen de ontketende kracht van Dordover. Daarbij komt dat de Lyanna geen beheersing heeft over haar macht, en die krachten geselen de wereld. Stormvloeden, orkanen en aardbevingen teisteren het vaste land. Een wedren tegen de tijd ontspint zich.

Hou je van spannende fantasy, waar ook het nodige robbertje in gevochten wordt, dan zijn De Kronieken van de Raven zeker verhalen die je moet lezen. Wil je iets meer diepgang en verrassing dan toch neven verder kijken.