Spoken en Vervloekingen

Vuurgeest in Italiaans dorpje
Hier eentje om echt over achter je oren te krabben. Wat is er loos? Nou, het schijnt zo te zijn dat het Siciliaanse dorp Caronia al een week of drie wordt geteisterd door onverklaarbare branden. Het begon toen een televisie totaal onverwacht in de hengst vloog, voor de ogen van een onthutst gezin. Een dag later kocht een bejaarde vrouw een stofzuiger, die ook al prompt in brand vloog. Daarna gingen in andere huizen stoelen en matrassen in vlammen op. Toen kwam de gemeente in actie. De electriciteit werd afgesloten en de honderd inwoners kregen elders onderdak. Inmiddels zijn technici, professoren en ingenieurs naar het plaatsje gekomen, teneinde de vreemde gebeurtenissen te ontraadselen. De knappe koppen zijn nog geen steek verder, terwijl de bange dorpelingen het liefst maar een ding willen: de komst van een duiveluitdrijver, om het behekste dorp te zuiveren van de boze machten die, zo menen zij, er hun intrek hebben genomen...

Helena, het valse spook
Op 24 juli verzamelden 'fans' van Helena zich op de Zeedijk in Amsterdam. Helena is een geest. Ze leefde in de vroege achttiende eeuw en was een dame die je beter niet zonder handschoenen aanpakte. Heimelijk verliefd op de verloofde van haar zus Dina, maakte ze die jongen het hof en vermoordde Dina. De man van haar liefde had niets in de gaten en trouwde met Helena. Maar Helena kreeg wroeging, stierf jong (in 1753) en biechtte op haar sterfbed haar gruweldaad op. Waarop haar man haar voor eeuwig vervloekte: "Jij zult voor altijd ronddolen op de plek van je misdaad!"  En zo geschiedde. Elke vijftig jaar, op de dag van Helena's dood, zou haar huilen en kermen te horen zijn op die bewuste plaats. Althans, naar de mening van de belangstellenden die op 24 juli bijeen kwamen, daar waar Helena haar zus van het leven beroofde. Op de Zeedijk, vlakbij de Spooksteeg... Naar verluidt vertoonde Helena zich echter niet.


Er zit een luchtje aan de Vloek van de Farao
En wij altijd maar denken dat de angstaanjagende vloek van de farao's in het begin van de vorige eeuw zorgde voor de nodige slachtoffers onder vermetele oudheidkundigen, die het waagden graftomben te betreden van vroege Egyptische heersers. Mis allemaal. Met vervloekingen hebben de mysterieuze sterfgevallen weinig te maken, blijkt uit recent onderzoek. Wel met gevaarlijke gassen en bacterien in de bedompte graven van de mummies. Zo zou de dood van de beroemde onderzoeker Lord Carnarvon, die zo'n tachtig jaar geleden het graf van Toetanchamon opende, te wijten zijn aan een bacteriele infectie. Tja. Da's andere koek dan een vloek. Eerst nog maar eens zien of dat nieuwe onderzoek wel helemaal zuiver op de graat is...

"Mijn vader en moeder waren door de duivel bezeten"
"Ze komt voor mij. O god..." Dat waren de laatste woorden van Carolyn Hopcroft, eind september vorig jaar uitgesproken tegen de operator van het alarmnummer 999 - het Britse 112. Even later werd 999 weer gebeld, dit keer door Sonia Hopcroft (25), dochter van Carolyn. Met kalme stem zei Sonia: "Ik heb zojuist mijn vader en moeder vermoord. Wilt u alstublieft komen?" De politie kwam naar het adres van Hopcroft's in Aylesbury (Engeland) en vond de levenloze lichamen van haar ouders. Vader John was meer dan twintig keer gestoken met een zeer groot mes. Haar moeder werd onder aan de trap gevonden, eveneens in een poel van bloed. Sonia's verklaring achteraf klinkt als een horror-roman en was ronduit verbijsterend: de jonge vrouw was ervan overtuigd dat haar ouders niet meer zichzelf waren en bezeten waren door demonen. Daarom moesten ze dood. "Ik geloof dat mijn vader en moeder vorig jaar overleden zijn. Sindsdien zijn er duivels in ze gevaren. Ze zouden honderden jaren een bedreiging voor de mensheid gevormd hebben," zei Sonia onlangs voor de rechtbank. Ze werd veroordeeld tot levenslange opname in een TBS-kliniek.
(Foto: de lichamen van John en Carolyn Hopcroft worden afgevoerd).

Jos: 'Enge Geesten Bestaan'
Een bezoeker aan onze site, Jos, maakte iets vreemds mee. Hij schreef ons: "Ik was met mijn moeder, stiefvader en stiefbroertjes aan het bowlen. We zaten helemaal alleen. Ik zat verveeld aan het tafeltje en legde mijn handen plat erop. Ik begon te grappen en sprak: ooh geesten, kom tot mij. Mijn moeder hoorde het en zei dat ik daar niet mee moest spotten. Ik moest er een beetje om lachen natuurlijk. Ik zei het nog een keer en het tafeltje begon te bewegen. Ik schrikken, tot ik zag dat een stiefbroer bij de tafel stond. Dus dacht ik dat hij de tafel een stoot gegeven had. 's Avonds in bed dacht ik eraan terug en het schoot me te binnen dat mijn broer pas aan was komen lopen nadat de tafel had bewogen. Dit vond ik vreemd en kon er geen verklaring voor vinden. Midden in de nacht werd ik wakker van 'iets'. Ik deed mijn ogen open, zag echter niks. Toch voelde het alsof er iemand was. Opeens hoorde ik een boze mannenstem. Dat ik moest ophouden, want anders zouden er dingen gebeuren. Ik heb die hele nacht bang wakker gelegen en haal nooit meer van die geintjes uit. Ik weet zeker dat het geen droom was en ben ervan overtuigd dat er nog iets is naast onze wereld."

Strelingen van Gene Zijde
Een waargebeurd verhaal van Hans. Maak je zelf wonderlijke dingen mee of heb je gehoord over vreemde gebeurtenissen? Vertel het ons dan!  

Hans: "Op 27 december 1989 belt een mij bekende mevrouw uit Heerlen of ik haar wil helpen. Ze heeft enorme aangezichtspijnen. Ik spreek af dat ik de volgende dag  in de middag naar haar toe zal komen. Die avond in bed zie ik een lange magere man in de deuropening van de slaapkamer staan. Ik ben heel kalm en in gedachten zeg ik tegen hem: ik zie u wel maar ken u niet, ik weet alleen dat ik vermoeid ben en nu wil gaan slapen. Ik verzoek u daarom vriendelijk deze ruimte te verlaten. De magere man draait zich om en verlaat de slaapkamer. De volgende ochtend belt de buurvrouw van genoemde mevrouw uit Heerlen met de vraag of ik meteen kan komen. De pijnen zijn enorm toegenomen. Een half uur later ben ik er en zeg haar: Wat moet ik met een lange magere man? Ik beschrijf nog wat meer bijzonderheden en de vrouw antwoordt zeer verbaasd: Dat is Henk. Op hetzelfde ogenblik verdwijnen de aangezichtspijnen. Tegelijk zie ik Henk weer staan; hij was een bekende van de vrouw en zeven jaar daarvoor overleden. Op zijn sterfbed had hij om haar geroepen, maar zij kon niet op tijd aanwezig zijn. Zeven jaar lang had hij haar geroepen en haar gezicht gestreeld - daar waren de aangezichtspijnen van - omdat hij zich niet bewust was van zijn eigen overlijden. Henk was een dolende ziel die we op dat moment de kans mochten geven te beseffen dat hij gestorven was, waardoor hij zich los kon maken van het aardse. Ik heb mogen zien dat Henk meegenomen werd door een overleden vriend van hem." 

Schots spookhotel
Op een ochtend in oktober was de maat vol voor Bob Galbraith, sinds drie jaar eigenaar van het Park Hotel in het Schotse plaatsje Macduff. Die morgen verscheen aan de ontbijttafel een behoorlijk geschrokken gaste. De vrouw was ervan overtuigd dat ze achter de deur naar de zoldervertrekken een angstaanjagende, onnatuurlijke aanwezigheid had gevoeld. "Ze was daar heel serieus over en drong aan om een exorcist erbij te halen," aldus Galbraith. Hij kon de zaak niet met een korrel zout afdoen, omdat deze gaste niet de eerste was die bang was geworden voor spoken in zijn hotel. "Andere bezoekers voor haar hadden al beweerd dat ze de verschijning hadden gezien van een man in een lange zwarte jas en met een hoge hoed op," zegt Bob. "Sommige mensen uit het dorp zeggen dat het spook een voormalige burgemeester van Macduff is." Dat zou kunnen kloppen, want in de vorige eeuw was het hotel een priv-huis en eigendom van Alexander Paterson, burgemeester van het burchtschap van 1909 tot 1920. Alexander's gelijknamige zoon bekleedde het ambt jaren later ook, van 1935 tot 1947.

Zijn danig geschrokken gaste was voor Galbraith de druppel om toch maar op zoek te gaan naar een exorcist. Die kwam op 31 oktober 2002: het medium Liz Ferguson uit Aberdeen. Ferguson onderzocht het hotel en kreeg, naar eigen zeggen, daadwerkelijk contact met het spook. "Volgens Liz gaat het om een vrouw. Het zou de geest van een dienster of poetshulp kunnen zijn. Liz zei verder dat de geest niets kwaads in de zin heeft. Ze voelde er tenminste geen kwade sfeer bij." Het medium uit Aberdeen noemde ook de namen Mary of Margaret Peterson of Paterson. Mogelijk zou het spook dus de echtgenote of een verwante kunnen zijn van vader of zoon Alexander Paterson, die tientallen jaren geleden in het huis woonden.

Nog steeds is de verschijning niet verdreven uit het Park Hotel. Galbraith kan ermee leven dat een spook permanent als onbetalende gast in zijn kamers verblijft. "Voor mij mogen de dingen blijven zoals ze zijn, zolang de geest maar goedaardig is."
Het laatste nieuws is dat inmiddels ook het kleinkind van de laatste burgemeester Paterson zich gemeld heeft. Elizabeth Gabriel, vandaag de dag een dame op leeftijd en woonachtig in het Engelse Cornwall, bezocht het Park Hotel regelmatig in de jaren tussen 1936 en 1950, toen het nog een priv-woning was. Elizabeth Gabriel kan zich niet herinneren dat er destijds al visite was van gestorvenen. "Maar ik sluit niet uit dat er nu wel spoken zijn," zei ze. "Alleen denk ik dan eerder dat die er zijn door iets wat na 1950 is gebeurd."

 
 
Suspense Publishing