Deze man verdween in het niets
In de ochtend van 21 juli werd Dr. Richard Stevens (54) wakker, kleedde zich aan, kuste zijn vrouw Eirwen en ging naar zijn werk - het Royal Manchester Children's Hospital. Daar liep hij onder het alziende oog van een bewakingscamera door (zie foto links) en ging zijn kantoor in. Even later bleek hij verdwenen te zijn.

Collega's vonden in Stevens' werkkamer zijn jasje hangend over zijn stoel en papieren en rapporten waarmee hij bezig was geweest (foto onder). Maar van de man zelf geen spoor. Niemand die hem had zien weggaan. Ook de film van de camera vertoonde geen beelden van een vertrekkende Stevens. Hij was aan het werk gegaan en daarna was hij simpelweg verdwenen.
De zaak houdt de gemoederen in Engeland volop bezig. Zijn vrouw Eirwen en drie kinderen houden hun hart vast. Waar is hun man en vader? Een mysterie...

Is dit de verdwenen dokter?
De vorige keer in de Facts berichtten we over mysterieuze verdwijning, op 21 juli, van Dr. Richard Stevens (54). Hij ging naar zijn werk, het Royal Manchester Children's Hospital, liep onder het oog van een bewakingscamera door en ging zijn kantoor in. Even later bleek hij verdwenen te zijn. Niemand die hem had zien weggaan. Ook de film van de camera toonde geen beelden van een vertrekkende Stevens. Hij was aan het werk gegaan en daarna was hij simpelweg verdwenen.
Kort geleden zou hij gefilmd zijn door een bewakingscamera op het John Lennon Airport in Liverpool. Als het Stevens is, en zijn familie meent van wel, dan lijkt hij in verwarde toestand te verkeren. De politie gaat ervan uit dat hij misschien niet weet wie hij is en waar hij woont. Het gevolg wellicht van een zenuwinstorting. Is het dat, of is er sprake van een dieper mysterie?

De weg-gebliksemde papa
Op zondag 28 juli 1974 hield een echtpaar in het Engelse Somerset, Peter en Mary Williamson, een barbecue voor familie en vrienden. Het was de hele dag drukkend warm geweest. Tegen de avond schoven donkere onweerswolken voor de hemel. Opeens begon de storm en kwam het water met bakken uit de lucht. Terwijl het zwaar rommelde in de hemel riep een van Peter's kinderen dat de gezinshond, Scruff, doodsbang lag te kermen onder een heg. Peter holde in de stromende regen naar het beest toe om hem naar binnen te dragen. Datzelfde moment was er een oorverdovende donderknal, de hemel - en Peter zelf - lichtte even op. Iedereen zag het. Ook zag iedereen dat hij er het volgende ogenblik niet meer was. Peter Williamson was van de ene seconde op de andere gewoonweg verdwenen.

Mary en de kinderen schreeuwden, de gasten staarden in stomme verbazing toe. Daarna renden ze allemaal het gazon op om Peter te gaan zoeken. Ze vonden hem niet. Ondanks dat hij niet weg kn zijn. De tuin immers werd begrensd door een hoge stenen muur waar je onmogelijk overheen kon klimmen. In die muur was maar n - gesloten - poort. Mary had daar als enige de sleutel van. De politie werd gebeld, maar die zochten ook vergeefs.

Twee nachten van grote angst en knagende onzekerheid gingen voorbij. Tot de derde ochtend de tuinman van de Williamson's zijn vermiste broodheer half buiten westen zag liggen in de bosjes aan het eind van de tuin. De teruggekeerde Peter was onbezeerd. Hij zag er in alles uit zoals hij verdwenen was. Het enige verschil was dat hij een andere broek aan had. Peter werd door zijn meer dan opgeluchte vrouw naar het ziekenhuis gebracht. Daar stelden doktoren vast dat hij in shock verkeerde en bovendien amnesie had - hij kon zich met de beste wil niet herinneren wat er gebeurd was de laatste zestig uur. Uiteindelijk herstelde Peter Williamson, maar de amnesie bleef en daarmee de vragen rond zijn bizarre belevenis. Waar was hij gedurende bijna drie dagen van zijn leven geweest? Hoe kon hij zo mysterieus verdwijnen? Van wie had hij die andere broek? En hoe in godsnaam was hij weer teruggekomen?

Een mysterieuze nacht
21 februari - In een laatste wanhoopsoffensief heeft onder andere justitie in Maastricht en de stichting Missing in totaal 40.000 euro uitgeloofd voor de gouden tip die leidt tot oplossing van de verdwijning van Tanja Groen, een destijds 18-jarige studente die sinds 1 september 1993 vermist wordt.

De nacht van 1 september is een dramatische in Limburg. Het is namelijk de nacht van twee geruchtmakende verdwijningen. In 1975 was Marjo Winkens zeventien toen ze op haar brommertje van de Sittardse kermis terugreed naar huis. Ze kwam er nooit aan. Haar bromfiets werd later in de buurt van Schimmert aangetroffen. Ook andere spullen werden teruggevonden: een toilettasje, een jack en een oranje valhelm. Maar niet Marjo zelf.

Dezelfde nacht, maar achttien jaar later, was Tanja Groen (foto) hetzelfde lot beschoren. Kort na twaalven op 1 september 1993 zagen enkele medestudenten haar vertrekken van de Maastrichtse studentensociteit. Ze wilde terugfietsen naar haar kamer in het nabijgelegen dorpje Gronsveld. Ze verdween echter spoorloos.
Niemand weet wat er met de beide meiden gebeurd is. Begin 1994 werd gesuggereerd dat Willem S., grafdelver en klusjesman uit Geldrop en verdachte van de moord op de 35-jarige Rienja Shewpersadsingh, meer over de verdwijningen wist. Dat spoor liep echter dood. Er is nog een frappante overeenkomst tussen Marjo en Tanja: Marjos moeder zei eens dat Tanja en haar dochter zoveel op elkaar leken, dat het wel zusjes van elkaar konden zijn.

Precies een jaar na de verdwijning van Tanja sprak ik de vader van Tanja, Adrie Groen, voor een reportage in het weekblad Aktueel. "Er is iets verscheurd in ons gezin," zei hij toen. "Wie haar ook meegenomen heeft, ze weten niet wat ze de ouders aandoen. Iedere dag zijn mijn gedachten bij Tanja. Soms schieten de tranen me zo weer in de ogen. Ik bid, het is het enige houvast dat ik nog heb. Maar je kunt niet in een hoek blijven zitten piekeren. Al was het maar omwille van mijn andere kinderen. Die verdienen ook aandacht. Maar de kwestie van Tanjas verdwijning wordt binnen ons gezin niet weggedrukt. We spreken er wel over. Dat is dan meer op een berustende manier. Eerst vier je haar verjaardag, op 23 juli; nu stel je vast dat ze op 1 september precies een jaar weg is. Ik kan alleen maar bidden dat Tanja op een dag gevonden wordt en dat ze de dader te pakken krijgen. Wat ik zou doen als ik die man in het gezicht zie? Ik weet het niet. Maar je zou in staat zijn tot een moord. Dat wel, ja."

Een dramatisch, ontroerend verhaal. Laten we hopen dat de hernieuwde aandacht voor deze zaak eindelijk tot een oplossing leidt. En, wie weet, ook duidelijkheid verschaft over het net zo mysterieuze lot van Marjo Winkens.

Ron Puyn (redacteur Suspensestory)