Het Onzichtbare

Het zal je maar overkomen dat je in een bepaalde straat loopt en bij een bepaalt punt in die straat iemand naast je voelt, zonder dat je iemand ziet.

Dit overkwam de achttienjarige Geert, die net verhuisd was naar deze buurt. Eerst dacht hij nog dat het verbeelding was en zette dit van zich af. Maar hij besloot voor alle zekerheid toch maar een andere route te nemen, wanneer hij naar school liep.

Enige weken later, toen hij er eigenlijk niet meer aan dacht en zijn oude kortere weg naar school nam, overkwam het hem opnieuw en voelde daarbij ook nog lichtjes een hand op zijn schouder.
Nu was hij beslist niet bijgelovig en vrij nuchter van aard, maar dit gebeuren steeg ver boven zijn bevattingsvermogen uit en hij zou er graag met iemand over willen praten, mits het maar niet zon vreemd onderwerp was. Dus hield hij zijn mond dicht en liep niet meer door die straat.

Enige tijd later ontmoette hij een meisje waartoe hij zich aangetrokken voelde en hij ging er een paar maal mee uit. Zonder dat hij wist waar ze woonde, want hij had haar op school ontmoet. Toen ze hem echter later haar adres vertelde, brak het angstzweet hem uit. Het was de straat waar hij niet meer durfde te komen en kwam er tegenover het meisje eerlijk voor uit.

Het meisje vond zijn verhaal wel eigenaardig, maar lachte hem tenminste niet uit. Wel vertelde ze dit in vertrouwen aan haar moeder, die gelijk een kruisje sloeg. Haar oudste broer die daar vroeger gewoond had, was hetzelfde overkomen en nam nadien de achteringang bij het thuiskomen. De twee hadden dit nooit aan anderen verteld. Dus ook niet aan het meisje. En nu moest zij juist een jongen treffen die hetzelfde overkwam.

Deze keer wilden ze er wel werk van maken en klopten aan bij mijn meldpunt, met de vraag hoe dat kon en of er wat aan gedaan kon worden. Na enig onderzoek in het verleden kwam naar voren dat op die plaats een onderduiker door de Duitsers neergeschoten was, toen hij bij ontdekking na verraad wilde vluchten. Het slachtoffer had daar een groot deel van zijn energie achtergelaten, net zoals mensen die bij een ongeval om het leven zijn gekomen, de bewuste plaats door middel van hun energieveld nog jaren kunnen markeren. Zulke plekken tref ik langs de weg vaak genoeg aan.

In veel gevallen kun je daar weinig aan doen, omdat je de beweegreden er niet van kent. Wel kun je trachten duidelijk te maken er geen angst voor te hebben, omdat dit ook een deel van het leven is, waar velen nog steeds niets van willen weten.

Blijft natuurlijk de vraag waarom de ene mens, zoals Geert, hier wel verbinding mee had en anderen daar aan voorbijgaan. Een simpel antwoord is er niet, wel een eenvoudige verklaring. De ene mens is de ander niet en daarom is de ene mens gevoeliger dan de ander op dit gebied. Het hoofdpunt in deze zal altijd blijven bestaan zolang we niet willen leren beseffen dat er ook nog andere werelden om ons heen bestaan.