Buitenlands Avontuur

Het is nog niet eens zo lang geleden dat het, in bepaalde landen om ons heen, bij wet verboden was om daar als paragnost werkzaam te mogen zijn.

Maar het bloed kruipt waar het gaan moet en juist uit deze landen kwamen vaak de vragen om hulp, natuurlijk in strikt geheim.
Zo kwam ik voor een zaak te staan waarbij het echtelijke bed verschoof als men er in lag te slapen. Maar op zon manier dat men er geen erg in had en pas bij het opstaan bemerkte, dat het bed van de muurkant af naar het midden van de kamer verschoven was.

Toen ik daar ter plaatse was en mij in de slaapkamer bevond, met de hoop datgene te kunnen zien wat het bed bewoog, klopte er visite aan.
Het bleek de broer van de vrouw des huizes te zijn, in het uniform van een politieagent. En omdat hij buiten op het erf een auto met een Nederlands kenteken had zien staan, vroeg hij of er nog meer visite was.

De vrouw die zich in het nauw gedreven voelde en dacht haar broer wel te kunnen vertrouwen, vertelde over het bed dat bewoog en dat ze mij daarvoor had laten komen. Het pakte echter anders uit, want de agent gaf me twee opties: `Wegwezen of ik pak je op.` Dus ben ik maar weggegaan, hoewel ik het jammer vond. Want ik had graag mijn onderzoek afgemaakt, om deze mensen te kunnen helpen.

Nu jaren later ook daar de wet veranderd is, voelde ik toch geen behoefte meer om in dat betreffende huis opnieuw te gaan kijken. Want het had mij toen een lieve duit gekost om er te komen, zonder dat er een vergoeding tegenover stond. En hoewel ik de reden hiervoor wel raden kon, gaf het toch geen pas om mij dan van zover te laten komen.