Het macabere
geheim van de rune

De zaak waar ik voor kwam te staan, was verre van ongevaarlijk. Het kasteel, of eigenlijk de rune ervan, had de gidsen weggejaagd en er werden geen excursies meer gehouden, wat het plaatsje in het toeristenseizoen behoorlijk aan inkomsten scheelde.

De reden was, dat er stukken steen naar beneden vielen. Geen puin van de oude muren, maar gebroken stukken baksteen uit deze eeuw. Twee van de vier gemeentegidsen waren al getroffen door een steen van een groot kaliber en waren daardoor in het ziekenhuis beland. Zij waren er echter van overtuigd dat, op het moment dat het gebeurde, zij zelfs nog op enige afstand van de rune waren. De gemeente had dit verhaal maar vreemd gevonden en gelaste de beide andere gidsen weer aan het werk te gaan. Afgesproken werd dat bij aanvang de burgemeester van het dorpje met hen mee zou gaan, vergezeld van de plaatselijke politieman, die de stenengooiers dan meteen kon arresteren.

Met deze garantie gingen de beide overgebleven gidsen maar weer op pad. Dit werd geen succes want bij het betreden van de rune werd de politieman getroffen door een steen die tegen zijn rug aankwam, waardoor hij ernstig gewond raakte.

Deze affaire maakte duidelijk dat er niet te spotten viel met de stenengooiers en ze besloten deze toeristische attractie voorlopig maar gesloten te houden. Ze bleven er van uit gaan dat deze zaak opgelost zou zijn, zo gauw de stenengooier gepakt was. Daarom werd er nu bewaking opgesteld door een tiental burgers, die toezagen dat er niemand ongehinderd de rune kon betreden of verlaten. Op deze manier hoopten ze de dader te vinden. Dat dit plan ook niet werkte kwam aan het licht toen enige weken later een delegatie de rune bezocht om te kijken of de stenengooier verdwenen was. Direct bij het passeren van de toegangspoort viel er een flinke steen voor hun voeten neer en begon het tot hen door te dringen dat hier geen mensenhanden in het spel waren, maar bovennatuurlijke krachten van een geest of gekwelde ziel. Dit maakte hun angst zo groot, dat er niet meer over gesproken werd en ze elkaar de zwijgplicht oplegden. Dit om verwarring en onrust bij de lokale bevolking te voorkomen, hetgeen ongetwijfeld het weinige toerisme helemaal weg zou houden.

De rune werd dan ook verder afgesloten voor het publiek, wegens instortingsgevaar, hetgeen een goede politieke oplossing was. Doch, na het verstrijken van de jaren en de komst van een nog grotere toeristenstroom, besloot een hotelketen de rune te willen kopen om er een groot restaurant van te willen maken. Dit gaf wel enige consternatie binnen de gemeenteraad.  Uiteindelijk stemde deze toe met de clausule dat zij niet verantwoordelijk waren voor ongevallen tijdens de verbouwing.

Tot zover werd ik op de hoogte gebracht door de aannemer die mij benaderde en vroeg of ik op de bouwplaats eens een kijkje wilde komen nemen, want de bouw van het geplande restaurant liep flinke vertraging op door stenen die uit de lucht kwamen vallen en al verschillende mensen verwond hadden. Mijn komst enige dagen later, bracht mij diep in Frankrijk, waar ik onaangekondigd de zaak in ogenschouw nam, om ongestoord te kunnen werken.

Direct viel het mij op, dat er boven de rune een soort van waas hing, die ik niet kon verklaren. Ik miste iets, maar kon het geen naam geven. Later kwam ik tot de ontdekking dat er uit een bepaalde hoek van de rune een broos licht scheen, dat de andere energien verdrong. Het was een vorm van kilte die ik waargenomen had. Deze bevinding bleek te kloppen, want volgens de aannemer die ik later sprak, hadden zijn werknemers het vaak over een soort koude gehad, als zij daar werkten, zelfs op snikhete dagen. Om de oplossing te vinden moest ik diep in de rune zijn en dat bracht met zich mee dat ik ook door stenen getroffen kon worden, waar ik weinig zin in had. Daarom stelde ik voor een soort van wagentje te maken met een dik dak van houten planken, die me konden beschermen tegen neervallende stenen, zodat ik ongestoord bij het punt kon komen, waarvan ik dacht de oorzaak van dit alles te kunnen vinden. Dit wagentje bracht mij inderdaad naar de plaats waar ik dacht te moeten zijn, zonder dat er maar een enkele steen naar beneden viel. Dit verwonderde mij wel, gezien de ervaringen van de anderen.

De bruin gevormde tint, die mijn aandacht had getrokken, markeerde de plaats waar ik mij bevond. Na enig graafwerk, stuitte ik op een baksteen die mij vertelde dat er bloed aan gezeten had. Ik voelde dat er zich nog meer onder dit stukje grond bevond. In mijn aanwezigheid is men daar gaan graven en vond men het lichaam van een man die al enige jaren vermist werd. Later bleek het te gaan om een man die vermoord was door een stratenmaker, die zijn vrouw zo aantrekkelijk vond, dat hij het er voor over had haar man te vermoorden. Beiden zitten nu een lange straf uit, heb ik vernomen.

Blijft natuurlijk de vraag hoe het mogelijk was om zo de aandacht te trekken, waardoor het lijk opgespoord kon worden. Deze zaken kan ik nooit verklaren. Wel dat energie een eigenschap heeft, waar we nog veel van kunnen leren, zolang de eigenschappen maar herkend worden. Dat brengt mij altijd weer tot verrassingen.

De bouw van het restaurant kon in ieder geval verder gaan en een deel van de rune is prachtig gerestaureerd, want na de verwijdering van het lijk, is er geen steen meer uit de lucht gevallen.