De vrouw die een schok gaf
 
In mijn leven heb ik inmiddels veel plaatsen bezocht waar zich energien bevonden die je beter niet als huisvriend kunt hebben. Maar wat mij altijd het meest bijgebleven is, betrof een zaak waar energie een heel andere rol in speelde.

Het ging om een vrouw met een bizar verschijnsel waar men, in een natuurkundig onderzoeklaboratorium, proeven naar deed. De vrouw had de eigenschap ontwikkeld om elektrische stroom in zichzelf op te slaan en deze, via haar handen, weer af te geven. Dit proces in haar leek op een sidderaal: een vissoort die zijn prooi kan doden of verlammen door middel van elektrische schok, welke kan oplopen tot een paar honderd volt. Alleen wat de vis kan, kon zij niet: dit vermogen weer uitschakelen.

Hierdoor bleef zij zich ontladen bij alles wat ze met haar handen aanraakte en waren deze inmiddels tot op het bot zwart verkoold geraakt, vanwege de diepe brandwonden die ze opliep bij iedere aanraking.

In dit stadium trof ik deze vrouw aan nadat laboratorium-medewerkers de deur op een kier hadden gezet, om enkele anders zienden bij haar toe te laten.
Helaas konden ook wij niet meer doen dan naar dit verschijnsel kijken en zien hoe deze vrouw ernstig leed onder haar kwaal.

Nadien begon ik mij echter toch af te vragen, hoeveel zaken er eigenlijk nog meer publiekelijk verborgen moeten blijven omdat de wetenschap er geen raad mee weet. Misschien wel onder het mom van wat niet weet, wat niet deert. Ook zelfontbranding hoort hiertoe. Herhaaldelijk komt het voor dat men een totaal verkoold lijk in bed of stoel vindt, zonder dat de ondergrond, het matras of de stoelzitting noemenswaardige schroeischade heeft.

Ook dit blijft vooralsnog een raadsel met een diep geheim dat in feite ieder mens kan overkomen. Dit zeg ik niet om onrust te zaaien, wel om eens stil bij te staan. Omdat we zoveel dingen nog niet weten. Al denken we vaak van wel.