De taal van de doden
 
In een weekeinde werd ik benaderd door Karel, die zijn vrouw verloren had.
Ze was verongelukt met de fiets waarbij schijnbaar een dronken automobilist betrokken was geweest en hij had er geen vrede mee dat dit zomaar straffeloos kon.
Getuigen hadden duidelijk gezien dat de auto van rechts naar links over de weg geslingerd had, maar ze waren vergeten het kenteken te noteren.
Mede hierdoor was de dader nooit opgespoord en Karel vroeg zich af of ik kon zien wie de bestuurder was geweest, zodat die alsnog gevonden kon worden.

Deze vraag aan mij had ook te maken met het feit dat hij sterke aanwijzingen had dat zijn overleden vrouw hem iets te zeggen had. Dit had te maken met een voorval dat hij niet zou vergeten.
Een tijdje geleden was hij bezig haar totaal verwrongen fiets, die nog steeds in het schuurtje stond, op te ruimen. Daarbij was iets gebeurd waarvan hij flink geschrokken was. Want direct nadat hij de fiets had aangeraakt, begon de bel op haar fiets te rinkelen, wel vier maal achter elkaar. Daarbij had hij de fiets van schrik losgelaten, maar verder nog geen conclusie uit dit voorval getrokken. Hij deed dat wel toen hij voor de tweede keer haar fiets beet wilde pakken en opnieuw de fietsbel ging rinkelen.
Dit had hij als een signaal gezien van zijn overleden vrouw.

Toen hij mij dit voorval vertelde, vond ik deze gebeurtenis zelf ook heel frappant en wilde best naar de bewuste fiets komen kijken, want het kon een aanwijzing geweest zijn.
Helaas gaf de bel geen enkel geluid toen ik daar was, hoe vaak hij haar fiets ook beet pakte.
Nadien kon ik weinig anders meer doen dan de hevig teleurgestelde man weer te verlaten.

Toch liet deze melding mij niet helemaal los, want ik heb beduidend vreemdere zaken meegemaakt, waarbij overledenen aanwijzingen gaven.
Toch moet je bij zaken zoals deze ook met ander factoren rekening houden. Het is goed mogelijk dat mensen die iets zien dat hevige emoties kan opwekken, onbewust dingen in beweging kunnen zetten. Ook deze krachten schuilen in ons en ik ben daar vaak getuige van geweest.

Maar daar kun je vooraf geen oordeel over vellen en dit doe ik dan ook beslist niet.
In dit geval zal ik dus nooit weten wat de waarheid is geweest, wel ben ik altijd bereid dergelijke voorvallen te onderzoeken.
Overledenen kunnen nu eenmaal aanwijzingen geven, die menselijkerwijs onmogelijk zijn. De taal van de doden komt echter niet altijd overeen met die welke wij verstaanbaar vinden. En dat kan nog wel eens tot verwarring, ongeloof en angst leiden.