Thuis Front
 
Het meisje dat mij schreef had grote problemen thuis.
Ze was als het ware tussen twee vuren terecht gekomen.
Op haar kamer, die op zolder was, voelde zij zich met de dag onprettiger. Telkens als ze sliep werd ze wakker gemaakt door iets dat op de zijkant van haar bed kwam zitten.
Eerst dacht ze nog dat het de kat was die in het donker op haar bed sprong en daar ging liggen. Maar ze realiseerde zich al snel dat het diertje te licht was om zover haar matras in te kunnen drukken.

Nu waren ze nogal klein behuisd en was er geen andere kamer waar ze slapen kon en daarom ging ze maar op de bank in de woonkamer liggen.
Dit tot woede van de moeder, die net een relatie met een man had nadat haar eigen vader was overleden. Ze zag dit als een verstoring van haar priv-leven.
In deze sfeer kon zij zich moeilijk uiten over wat er gaande was in haar eigen kamer en besloot daarom mij te schrijven.

Nu krijg ik helaas iedere week een aantal van deze brieven van mensen die er thuis niet over kunnen of durven praten, terwijl ze er toch wonen en verder geen opties hebben.
Meestal kan ik weinig meer doen dan hun brieven lezen of luisteren naar hun verhaal. Want ervaring heeft mij geleerd dat een bezoek aan de plaatsen die ze mij beschrijven tot het onmogelijke behoort, daar men er thuis niet van wil weten.

Op deze manier blijft veel angstvallig verborgen en leven veel mensen tussen angst en vrees zonder dat ze een uitweg vinden in een wereld waar ongeloof en niet willen weten een hoofdrol speelt.