Volksgeloof
 
Het was in het dorp van oudsher bekend, dat er zich langs de Oude Achterweg een plek bevond, die je maar beter mijden kon. Want er deden zich daar dingen voor, waarvan je niet meer over een toeval kon spreken. En het stond voor de dorpsgemeenschap dan ook vast, dat de duivel daar was neergestreken.

Want hoe kon het anders zijn dat, als je daar met de auto langs reed, je zo goed als zeker op een lekke band kon rekenen. Of zonder benzine kwam te staan, terwijl er juist nog was getankt. Ook de kinderen die over deze weg naar school toe moesten fietsen, ondervonden vaak hinder op die plek. Omdat het meestal daar opeens heel hard begon te waaien. Waardoor je de kans liep om naast de weg in de berm te raken. Dat best pijnlijk uit kon vallen.
 
Het betrof hier een hechte dorpsgemeenschap, waar men zondags twee maal daags ter kerke ging. En er hevig over waakte dat deze "rotte" plek  binnen hun gemeente, niet naar buiten zou komen. En zo bekend zou raken dat er zich iets duivels op hun grondgebied bevond.
 
Dat deze code toch doorbroken werd, gebeurde door een verontruste moeder. Die melding maakte van het feit, dat haar dochter op die plek op weg naar school, daar zo ongelukkig gevallen was, dat zij nu een oog moest missen.
 
Wel voegde zij aan deze melding toe, dat alles dat zij mij geschreven had, een diep geheim moest blijven. En ik er met niemand over spreken mocht, anders zou haar dit zwaar aangerekend worden.
 
Helaas komt het vaker voor, dat ik alleen maar een melding krijg vanuit een gebied, waar het geloof een beletsel vormt om bepaalde dingen ook anders te mogen gaan leren bezien. En bijgeloof hierdoor nog lang een grote rol zal blijven spelen.
Met alle gevolgen van dien.