De geest van de school
 
Als water uit zichzelf uit de kraan begint te lopen, afgesloten deuren opeens wijdopen blijken te staan, lampen uit eigen beweging aan en uit gaan en op zolder waar niemand is geheimzinnige voetstappen worden gehoord, dan moet je wel heel stevig in je schoenen staan, om niet in spoken te gaan geloven. En het gevolg was dan ook, dat niemand er meer alleen naar binnen durfde.

Deze verschijnselen deden zich voor in een pand dat naast een regionale omroep stond. En kort daarvoor aan het studiocomplex was toegewezen, die kampte met ruimtegebrek. Om aan de weet te komen op welk tijdstip het spook zijn ronde deed (en dus om vast te kunnen stellen wanneer het personeel er veilig in kon verblijven) had men er een aantal microfoons geplaatst, die op ruime afstand van het gebouw beluisterd konden worden.
 
Toen deze methode echter geen resultaten gaf, werd besloten een oproep naar de luisteraars te doen met de vraag of iemand iets over de aard van het gebouw afwist.
Naar voren kwam dat het ging om een voormalig schoolgebouw dat destijds, ruim tweehonderd jaar geleden, daar was neergezet in opdracht van de kerk om onderwijs te geven aan rooms-katholieke meisjes. Dat duurde tot het begin van de Tweede Wereldoorlog. Toen namen de Duitsers het gebouw in beslag, om er een hoofdkwartier voor de Wehrmacht van te maken.
 
Na de oorlog was de school er niet in teruggekeerd. Vervolgens kwam het te huur te staan een oudere luisteraar wist de omroep te vertellen dat huurders er nooit lang bleven en dat toen al geruchten de ronde deden, dat het niet pluis zou zijn in het pand.
 
Ook kwam er berichten binnen van luisteraars, die meenden te weten dat het gebouw tijdens de oorlog was gebruikt om verzetsmensen te martelen en enkelen waren daar zelfs vermoord.
 
Met deze informatie in de hand, besloot de omroep een beroep te doen op een aantal helderzienden. De meesten konden al door de telefoon zien dat het hier ging om omgebrachte mensen, waarvan de ziel nog steeds in het gebouw doolde. Dit kon zeker wel gevaar opleveren.
De enkele helderziende die wel kwam kijken nam in de kelder de gedaante waar van een overleden man.
 
Op dat moment kreeg ik het verzoek of ik  twee verslaggevers bij wilde staan die het voornemen hadden in het pand een nacht te gaan waken, teneinde te ervaren wat er waar was van alle verhalen. Ze vroegen ook of ik het spook dan gelijk onschadelijk kon maken, mocht het zich manifesteren. De helderzienden hadden immers advies noch raad kunnen geven hoe de geesten daar verdreven konden worden.
 
Die bewuste nacht ben ik eerst zelf het hele gebouw maar eens doorgegaan. Al snel ontdekte ik dat de zaken toch heel anders in elkaar staken dan me voorgespiegeld was. Het had niets van doen met overleden mensen, waar ik trouwens ook geen enkel energiespoor van aantrof.
 
Het was het gebouw zelf, dat een bepaalde geest in zich meedroeg. Die was daar ingebracht bij de inwijding van de school, om de doelstelling van het leerplan te helpen versterken. Ik nam waar dat deze energievorm daar nog steeds aanwezig was. Vandaar dat deze geest zich verzette tegen alles, dat niets te maken had met schoolse activiteiten.
 
Om zich van de verschijnselen in het gebouw te ontdoen, kon ik duidelijk zijn. Zoek een priester die het vermogen heeft het gebouw weer uit te wijden.
Mogelijkerwijs had deze uitwijding door het overhaaste vertrek van leerlingen en leraren nooit plaatsgevonden of was het door tijdsgebrek niet zorgvuldig genoeg gebeurd.
 
Of men mijn advies heeft opgevolgd, daar heb ik geen bericht over gekregen. Wel heb ik gehoord dat over het pand een reportage is gemaakt, die later is uitgezonden.