De klok

Het is al weer enige tijd geleden dat ik benaderd werd door een dame met een klokje.

Haar man had het antieke uurwerkje op een veiling gekocht en sindsdien had ze geen rustig moment meer gekend. Het aangeschafte gaf haar beklemmingen en tijdens haar slaap werd ze geplaagd door angstdromen.

Of ik daar iets aan kon doen. Het object zelf gaf geen teken van leven, want het was defect. Maar toen ik er mijn hand oplegde, begon het opeens te leven in de vorm van een beeld dat ik doorkreeg. Plaatjes van overleden mensen.

Waar de klok vandaan kwam, was onbekend. Om meer te kunnen ontdekken, stelde ik voor de klok een paar dagen bij mij achter te laten en te zien wat het verder voortbracht. Helaas kon daar geen sprake van zijn. Haar man wist namelijk niet dat ze hem had meegenomen naar mij en ze zou geen verklaring kunnen vinden voor het feit dat hij weg was. Dit was een probleem waar ik verder ook geen oplossing voor wist.

Bij toeval kreeg ze hulp. Enige tijd later namelijk, kreeg de vrouw van haar man opdracht het klokje bij een restaurateur ter reparatie aan te bieden. Ze besloot echter het klokje eerst bij mij te brengen en zo kwam het dus toch nog bij mij terecht.

Het beeld dat ik deze maal kreeg, bracht me naar een kerkhof en deed me weer aan overleden mensen denken, die de eerste keer ook al bij mij opgekomen waren. Maar wat deed het klokje op het kerkhof? En wat had het hiermee te maken? Ik kwam er niet uit en besloot het even te laten rusten tot ik andere beelden kreeg.

Enige dagen later, toen ik mij opnieuw instelde en het klokjes aanraakte, kreeg ik beelden van een kist met mensen er omheen en begon ik het verband te begrijpen. Nu alleen het bewijs nog. Daarvoor had ik de voorlaatste eigenaar nodig. Deze moest te achterhalen zijn.

In de loop der eeuwen van zijn bestaan, had het klokje verschillende reparateurs gekend. Deze hadden door middel van een gravure een aantekening achter gelaten in het klokje. Het laatste was ruim een halve eeuw geleden aangebracht, liet de datum weten. Daarvoor was het alleen nog zaak de toenmalige reparateur te vinden. Met deze boodschap stuurde ik de vrouw op stap en wilden we tenminste de achtergrond weten. Uiteindelijk kwam ze hier ook voor. Via een aantal restaurateurs die ze raadpleegde, kwam ze in België terecht.

Nadien kreeg ik het hele verhaal te horen. Het bleek dat de toenmalige bezitter ervan het klokje mee had willen nemen in zijn graf, maar dat een van de familieleden dat zonde gevonden moet hebben gehad. Kort voor de ter aardebestelling heeft deze het uit de kist verwijderd en in de handel gebracht. Een andere verklaring was er niet te vinden, aangezien de nazaten van de oom waar het om ging, zeer verbaasd waren geweest het klokje nu bij een ander aan te treffen.

De vrouw was zeer gelukkig dat ze het verhaal nu wist, anders was ze vast aan zichzelf gaan twijfelen. Wat er verder met het klokje is gebeurd, weet ik niet. Wel dat de vrouw mij heeft laten weten verder geen prijs meer te stellen op dit bezit, nu zij de achtergrond kende. En wilde het dan ook absoluut niet meer in haar huis hebben. Ongeacht wat haar man er verder van vond.

Zo kwam ook deze zaak weer aan het licht, dat bepaald niet helder scheen.