De deur tot het verleden

Het zijn vreemde zaken meneer, liet de man mij weten. Zijn vrouw had mij geschreven met de mededeling, dat hun huis een tochtgat had met daarbij een vreselijke stank.

De riolering was al nagezien en ook was er al een bedrijf geweest dat gezocht had naar de plaats waar de tocht vandaan kwam. Doch alles was zonder resultaat gebleken.

Het heeft alleen maar geld gekost, opperde de man die mij rondleidde, maar er is niets veranderd. Mijn vrouw wordt ziek van de lucht en zelf heb ik last van reumatiek dat niet prettig is met die koude luchtstroom.

Wanneer is het eigenlijk begonnen, wilde ik weten, want aan de klachten alleen had ik niet genoeg om daar een beeld uit te kunnen vormen. De man zweeg, want nu stelde ik een vraag die hij liever niet wilde horen. Zo bleek ook later.

Zijn vrouw verduidelijkte echter het een en ’t ander toen haar echtgenoot bleef zwijgen. Want hij voelde zich niet geroepen om fratsen te vertellen, die hij niet deelde.

Het bleek dat de vrouw, toen een maand of drie geleden haar oom overleed, het gevoel had gehad dat die oom plotseling bij haar was. Dit kon in wezen niet, want het ziekenhuis waar hij verbleef, lag zeker honderd kilometer bij hen vandaan en ze wist niet eens dat hij daar opgenomen was.

Dit maakte ook dat haar man, die erg nuchter was, geen ‘flauwekul’ wilde horen en het louter technisch zocht. Toch vond hij het wel vreemd dat ze niets hadden kunnen vinden bij het onderzoek en ter wille van zijn vrouw mij toch had laten komen.

Ik begreep wel waar hij op doelde en ik kon mij best voorstellen dat als iets dergelijks gebeurt men niet direct de gedachte krijgt dat er best iets anders in het spel kan zijn.

De vrouw had echter toch gelijk, want de tocht die ik ook waarnam, gaf mij een kleur te zien die mij deed denken aan een vuilnisbelt. Dit verklaarde misschien ook de lucht die erbij betrokken was.

Bij navraag over haar oom kreeg ik te horen dat hij jarenlang gewerkt had bij de rioolzuivering en dat zij als kind vaak op zijn knie had gezeten en veel grapjes met haar had gemaakt .

Door omstandigheden binnen de familie en later door haar huwelijk waren ze elkaar uiteindelijk uit het oog verloren en dacht ze zelf niet meer aan hem. Terwijl ze vroeger best gek met haar oom was geweest. Het voorval met zijn overlijden had haar aan het denken gezet en kwam op haar over als een soort verraad dat ze nooit meer goed kon maken.

Dat was ook het punt waar we mee zaten, want ik begreep heel goed dat zijn aanwezigheid vlak na zijn heengaan een vingerwijzing was geweest, die hij naliet bij zijn vertrek naar andere oorden.

Het probleem zat dus bij de vrouw zelf.

Veel kon ik niet doen, want mijn kennis over het hiernamaals reikt niet zo ver dat ik op de aarde de verbroken banden weer aan elkaar kon koppelen en het moet stellen met het aardse.

De vrouw zal ermee moeten leren leven dat als men zelf een kilte opwerpt, daardoor een tocht kan ontstaan die kwalijk kan ruiken.

( Het woord tocht duidt hier op de tochtsloot. Een geul uit vroeger tijden die als riool dienst deed. )