Oud zeer

De man die bij mij langs kwam, had een scherf van een granaat in zijn voet gekregen. Hij had dit opgelopen tijdens de zesdaagse oorlog in Israel.

Gedurende de operatie die volgde, had een infectie de wond verder aangetast en korte tijd later was het nodig geweest een deel van zijn voet te amputeren. Totdat de infectie opnieuw doordrong en hij zijn hele voet kwijtraakte. Sindsdien werd er bijna ieder jaar een ander stukje van zijn been afgezet. Daardoor kreeg hij het idee dat zijn been als een soort snijworst werd gebruikt, zonder dat de infectie daardoor gestopt kon worden.

Toen hij bij mij kwam, bleek er net een restje been onder zijn  knieschijf geamputeerd te zijn en hij zag het verder somber in. Vooral toen bleek dat de infectie niet te stoppen was en hij qua overgebleven beenlengte nog een jaar of drie te gaan had eer ook zijn onderlichaam aangetast zou worden.

Met begrip doe je hier verder weinig aan. Hij vroeg dan ook of ik eens wilde kijken naar zijn verminking, die er uitzag als een opgepompte voetbal en hem veel pijn deed. Met de beste wil van de wereld kon ik geen enkel spoor ontdekken over de oorzaak van de infectie. Ik liet het bijna afweten, tot ik een ketting om zijn nek zag hangen waarin een stukje ijzer zat. Het bleek de scherf te zijn waar het allemaal mee begonnen was en waarvan hij blijkbaar geen afstand had kunnen doen.

Het kleine verschil was echter dat zijn been toch reageerde op dit stukje souvenir, want toen ik vroeg het kettinkje even af te doen, kwam er geen straling meer uit zijn been, die ik voorheen wel waarnam, maar geen betekenis kon geven.

Hiermee was het raadsel opgelost. En kreeg hiermee weer een bevestiging dat veel mensen zonder het te weten meer gevaar lopen dan ze denken als ze iets bij zich dragen waar geen goede herinnering achter zit.

Gelukkig was de man wel zo verstandig deze oude herinnering niet meer om zijn hals te hangen.