De ‘spookschuur’

Midden in de zomer kreeg ik het bericht of ik eens naar een oude landbouwschuur wilde komen kijken. Er kwamen rare geluiden uit. “Vooral als het mistig was,” voegde de beller er nog aan toe. Toen ik in het dorpje dat op de Veluwe lag aankwam, lieten anderen mij weten dat speciaal bij volle maan het geluid het sterkste was. Deze tweedracht maakte mij ook niet wijzer en ik besloot de schuur zelf maar binnen te gaan. Deze was eigenlijk in de loop der tijd een bouwval geworden en op een zeer roestige landbouwtrekker na, was de schuur leeg.

In de vloer trof ik echter een grote kei aan die waarschijnlijk ergens voor was gebruikt. Maar verder kon ik geen enkel spannings- of energieveld waarnemen, dat in verband met het vreemde geluid kon worden gebracht. De steen die daar lag, kon mij ook geen informatie geven. Maar ik besloot toch maar eens te vragen wat die daar deed, want qua vorm leek hij mij iets af te dekken. En dit bleek ook te kloppen.

Er was vroeger een put in de schuur geweest, maar na de aansluiting op het waterleidingsnet was hij afgedicht door er een grote steen op te leggen. Een oude inwoner kon mij dat nog vertellen.

Daar de buurtbewoners niet meer wisten waartoe de schuur vroeger gediend had en het bouwsel al zo lang leeg had gestaan, hadden er al de meest vreemde verhalen de ronde over gedaan.

Zo zou er vroeger een man zich er in hebben verhangen. En een boer, die er toen in de buurt woonde, zou er een knecht in hebben vermoord. Ook deed het verhaal van oudsher de ronde dat men er een oude zwerver in dood geslagen had. Toen er dan later ook nog geluiden uit de schuur begonnen te komen, waren ze eigenlijk niet zo blij met dit stukje historie en ze liepen er dan ook liever met een flinke boog omheen.

Net toen ik weer in de schuur stond en overwoog wat ik verder nog kon doen, hoorde ik naast mij uit de grond een geluid komen, dat mij deed denken aan een gorgelende badkuip die leegliep.

Intussen hadden er een paar “waaghalzen” het aangedurfd bij mij in de buurt te komen om te kijken wat ik daar deed. Maar toen ook zij het geluid hoorden, stoven ze weg.

Alles was voor mij nu wel helder en ik wist de oorzaak. Het peil van het grondwater veroorzaakte dat geluid. Door bij het dalen een vacuum langs de steen te trekken, die waarschijnlijk niet helemaal goed afsloot. En bij het stijgen ervan vertoonde hij hetzelfde effect. Nu is nuchterheid ook niet alles. En zeker niet als je daarbij de dorpsbewoners in hun hemd zet. Met veel ceremonie heb ik na het lichten van de steen de put vol laten gooien met verschillende soorten grond en heb het geheel besprenkeld met water uit een flesje, dat ik bij mij had gestoken.

Zo bleef de schuur een aardige anekdote waar verder niemand meer moeite mee had, omdat het geluid nu verstomd was.

Soms moet je zo handelen. Al is het alleen maar om eem mythe in leven te houden waar men jaren later nog steeds over spreekt.