Het schoentje

De man die mij bezocht, werkte op een begraafplaats. Door de telefoon had hij al verteld, dat zijn verhaal te ongeloofwaardig was om er verder met iemand over te spreken. Hij bracht een schoentje mee dat een kind van een jaar of vier gedragen zou kunnen hebben.

“Hier is het allemaal mee begonnen”, viel hij met de deur in huis. Kijk, dit vond ik op het kerkhof bij de kindergraven. Het is vreemd dat een klein kind maar met een schoentje naar huis zou zijn gegaan. Ik heb het schoentje later bij de ingang opgehangen, zodat iedere ouder het kon zien, mochten ze er naar zoeken”. De volgende dag lag het schoentje echter weer in het pad dat langs de kindergrafjes liep.

Zonder er bij na te denken had hij het weer opgeraapt en meegenomen naar het onderkomen dat voor het personeel was bestemd. De volgende dag had hij een vrije dag, maar was wel van plan het schoentje weer bij de ingang op te gaan hangen. Maar door een noodzakelijk karwei dat langer duurde dan hij verwacht had, was de personeelsruimte inmiddels afgesloten geweest.

Toen hij na zijn vrije dag weer op zijn werk aankwam, hoorde hij een collega zeggen, dat hij de dag ervoor een kinderschoentje had gevonden bij de kindergraven en dat hij niet begreep waarom de ouders dat niet gezien hadden, dat hun kind op een schoentje het kerkhof verlaten had. Het door hem gevonden schoentje, had hij ’s avonds achtergelaten op de tafel en het nu verdwenen was.

Met gemengde gevoelens luisterde de man naar het verhaal van zijn collega. Zo snel als hij de gelegenheid kreeg, ging hij naar de kindergrafjes en vond daar opnieuw het verloren schoentje. Dit bracht hem zo van slag, dat hij er verder met niemand over sprak. Het schoentje had hij mee naar huis genomen en onder in een kast gelegd.

Dit voorval had zich enkele maanden geleden afgespeeld en was het bijna vergeten. Totdat hij kort geleden weer bij de aangelegde kindergraven aan het werk moest en opnieuw het schoentje vond. Deze ontwikkeling had hij niet verwacht.  Eerst had hij getwijfeld en was het idee bij hem opgekomen dat het een flauwe grap was. Doch toen hij thuis het schoentje niet meer aantrof was hij er anders over gaan denken. Een artikel in een blad bracht hem ertoe mij hierover te raadplegen en hij kwam zijn ervaring bij mij uit de doeken doen. Het bewuste schoentje, dat hij voor mij had neergezet, vroeg om antwoord, maar het gaf weinig prijs op mijn kamer. Ik besloot ermee naar het kerkhof te gaan waar de man als tuinman werkzaam was. Maar door het slechte weer en een kapotte auto was ik niet in staat om er direct heen te gaan en liet het schoentje zolang in mijn werkkamer achter.

Enige dagen later was het ook daar weg en ik belde direct de man op om te gaan kijken of het weer op de plek van het kerkhof was terug gekeerd.

Dit bleek niet het geval te zijn. Ook later niet.

Blijft de vraag: waar is het gebleven?