De laarzen

Oude liefde roest niet, zeggen ze wel eens. En dat geldt ook voor haat, kwam ik tot de ontdekking. Het gebeurde geruime tijd terug, dat ik gebeld werd om een verschijnsel waar te komen nemen. Bewegende laarzen. Het betrof een echtpaar dat net een nieuw onderkomen gevonden had. Een huisje diep in de polder nabij een sluis. Toen ik daar aankwam, hadden ze zich achter het kippenhok in de tuin verscholen, want ze waren bang om in huis te gaan. Op hun aanwijzingen begaf ik mij naar de gang, waar ik inderdaad een paar laarzen aantrof. Ik kon er op dat moment niets vreemds aan ontdekken, behalve dat ze oud waren. Ze pasten bij de vorige generatie, want het waren lieslaarzen van een oude makelij, die je wel eens tegenkomt op de vroegere schoolplaten van Jetses. Vissers- of zeemanslaarzen. Het echtpaar had ze zelf niet meegebracht en ook de herkomst was onbekend. De laarzen stonden opeens in hun gang. Verwijderen hielp ook niets, want kort daarop stonden ze weer opnieuw. En vanmorgen hadden ze de laarzen zien bewegen, zonder dat iemand ze aanhad. Althans zo leek het.

Dat gaf ze te denken en omdat ze over mij gehoord hadden, hadden ze mij gebeld. Ik wist nog niet goed wat ik met hun verhaal aanmoest en wilde dit verschijnsel zelf ook wel eens zien. Daarom besloot ik er een poosje bij te waken. Energie is een gemeengoed en heeft een oorsprong, dat ik wilde ontdekken.

Lang werk had ik niet, want toen ik mij instelde, kwam er een beeld tevoorschijn dat bij de laarzen paste. Het was een man van een jaar of veertig, die vreemd genoeg even boven de grond zweefde. Mijn oog viel tegelijkertijd op de laarzen die in beweging kwamen.

Ze schuifelden in de richting van de man, die zich in oliegoed toonde. Hij miste zijn onderbenen, viel mij nu op en de laarzen die bij de man aangekomen waren, namen nu de plaats daarvoor in. Het beeld vervaagde en de laarzen bleven weer alleen in de gang achter. Wie was die man en wat wilde hij mij laten zien?

Hier moest ik achter zien te komen, gaf mijn gevoel me aan. Hiervoor moest ik echter wel de ruimte hebben en ik verzocht de bewoners dan ook elders even onderdak te zoeken zodat ik mijn werk naar behoren kon doen.

Aanwezigheid van meerdere personen verstoort vaak het beeld dat ik opvang of te zien krijg. Ook vroeg ik of ze wilden informeren of er ooit een zeeman of een visser in hun huis gewoond had. Gelukkig deden ze niet moeilijk en na een telefoontje vertrokken ze, na mij het telefoonnummer gegeven te hebben waar ze te bereiken waren als de kust weer veilig was. Opnieuw wilde ik mij weer afstemmen. Maar ik kreeg deze keer geen beeld.

Misschien was ik onbewust toch te gespannen geraakt door eerst te lang met de mensen te hebben gepraat. Je dient in gevallen als deze totaal blanco te zijn, dat wil zeggen dat er geen verstorend element mag zijn. Ook niet in jezelf en daarvoor heb je een grote concentratie nodig. Voorbereiding speelt hier een grote rol. Je kunt dergelijke zaken beslist niet er zo even tussendoor doen.

Ik besloot daarom, om de sfeer even los te laten en later terug te komen. Twee dagen later ging ik opnieuw. Maar weer kreeg ik geen contact met de man in het oliegoed die ik eerder gezien had. Wel met een vrouw die even opdook toen ik in de woonkamer zat. Ze was heel ijl en bijna niet waarneembaar. Ze bewoog zich naar het dressoir en wees naar een kistje dat er op stond en vervaagde weer in zijn geheel na deze daad.

Het kistje bleek een soort souvenirsartikel te zijn beplakt met schelpjes. Toen ik het kistje opende, zag ik er een medaille in liggen. Tegelijkertijd begon er in de gang wat te bonken en toen ik daar ging kijken, bewogen de laarzen flink op en neer. Ik wist dat de man dit veroorzaakte, maar ik zag hem niet omdat mijn instelling verstoord was geraakt. Tussen de laarzen en de medaille moest een verbinding zijn. En dat bleek te kloppen.

De bewoners waren bij navraag te weten gekomen, dat hier inderdaad een visser had gewoond, samen met zijn moeder en dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog omgekomen was door een wrede grap van een paar Duitsers. Het bleek, dat zij hem door een pas aangelegd mijnenveld hadden laten lopen omdat zij vernomen hadden, dat hij “helderziende” was. Dit verklaarde voor mij gelijk het gemis van zijn onderbenen, toen ik zijn beeld waarnam. Na het overlijden van zijn moeder, die waarschijnlijk ook de vrouw was geweest die ik in de woonkamer waarnam, is het huis enige malen verhuurd geweest. Maar bij hun weten hadden zich daar geen vreemde voorvallen afgespeeld. Het was dus eigenlijk bij de komst van deze mensen begonnen.

Toen ik over de medaille begon, kreeg ik het volgende te horen. Haar vader was als Oostenrijkse soldaat in de Tweede Wereldoorlog voor zijn vaderland gevallen en daar had haar moeder postuum een erepenning voor ontvangen, die later in haar handen was overgegaan en ook hierheen gebracht was. Naar alle waarschijnlijkheid was het deze onderscheiding geweest, die krachten opriep die met diepe haat te maken hadden. Want na de verwijdering die op mijn voorstel plaatsvond, zijn de laarzen niet meer terug gezien.

Wel stond vast dat haar vader niets van doen had gehad met de gebeurtenis waarbij de visser omgekomen was.