Het lot van de ‘kompels’

Een Nederlands echtpaar was erg gelukkig in hun kapitale bungalow, die ze vlak over de grens in Duitsland hadden laten bouwen, vanwege de lagere grond- en bouwkosten aldaar. Het woongenot werd evenwel verstoord toen het echtpaar op zeker moment werd opgeschrikt door vreemde geluiden in huis. Die waren ’s avonds laat te horen, als het heel stil was in de woning. Het klonk als wielen die over een ijzeren rails rijden, soms wat luider, dan weer gedempt. Uiteindelijk besloten de man en vrouw de geluiden op een cassettebandje op te nemen en naar Ben Stant te sturen.

Diens nieuwsgierigheid was gewekt en hij ging op bezoek, want hij wilde de geluiden wel eens ‘live’ horen en misschien zou hij ook kunnen zien waardoor ze veroorzaakt werden. Ben kwam niet voor niets. Het duurde niet lang voor ook hij de mysterieuze wielen hoorde, ergens onder de woning.

Meteen schoot het Ben te binnen dat dit een voormalig steenkoolmijngebied is. De laatste mijn was meer dan zestig jaar geleden gesloten, maar ondergronds moesten nog vele gangen liggen. De ingeving liet hem niet los en de volgende dag bezocht hij in een nabijgelegen plaatsje het streekmuseum over de steenkoolmijnen. Hij had met name aandacht voor ongevallen die zich hadden voorgedaan.

Al snel ontdekte Ben dat begin vorige eeuw een grote mijnramp had plaatsgevonden. Meer dan honderd ‘kompels’ waren omgekomen. Op zeshonderdvijftig meter diepte lagen ze voor eeuwig begraven. De ramp was gebeurd op ongeveer de plek waar anno 2007 de bungalow staat.

Mensen die voortijdig sterven, zoals bij een ongeluk, beschikken altijd over een deel aardgebonden ‘restenergie’, is Bens stellige overtuiging. Met die restenergie kunnen overledenen dingen kenbaar maken. In dit geval wilden de gestorven kompels aangeven dat ze onder de bungalow begraven liggen. Bovengronds waren ze hoorbaar omdat ze elkaars restenergie versterkten.

Toen Ben deze boodschap overbracht, wilde het echtpaar maar één ding: dezelfde dag nog verhuizen – want ze hadden absoluut geen trek om te wonen op een grafheuvel. Aan de manier waarop ze dit feit op het ‘spoor’ waren gekomen, hadden ze geen boodschap. Dat werd verder angstvallig buiten beschouwing gelaten.